جناب مجتهدی در مورد عظمت معنوی جناب حافظ برای استاد مجاهدی نقل کرده اند :

روزی مأمور شدم تا به اصفهان رفته و به مدت یك هفته مركب یكی از روضه خوان‌های اهل بیت را تر و خشك كنم!

ایشان می فرمودند:

بعد از اتمام ماموریت ، از خانه كه بیرون آمدم، مأموریت دیگری به من محول شد كه بایستی به شیراز می‌رفتم. وقتی به دروازه قرآن شیراز رسیدم، نوری مرا تا حافظیه همراهی كرد.

پس از زیارت مرقد لسان الغیب، از دیوان خواجه فال گرفتم، این غزل آمد:

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهدبود                 سر ما، خاك ره پیر مغان خواهدبود

حلقه پیر مغانم ز ازل در گوش است                    بر همانیم كه بودیم و همان خواهدبود

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه                 كه زیارتگه رندان جهان خواهد بود...

چشمم آن دم كه ز شوق تو نهد سر به لحد             تا دم صبح قیامت نگران خواهدبود...

پس از خروج از حافظیه، باطناً دریافتم كه باید به مشهد برگردم. در اثنای راه با خود فكر می‌كردم كه در زیارت آرامگاه لسان الغیب چه فیضی نهفته است كه انسان را از اصفهان به شیراز می‌كشند و پس از كسب این توفیق، آدمی را بلافاصله به دیار دیگری فرا می‌خوانند؟!

 بعدها كه انس بیشتری با غزلیات حافظ پیدا كردم به عظمت معنوی او بیشتر پی بردم و فهمیدم كه خواجه شیراز از محارم درگاه است.

آن مرد خدا سپس آه سردی كشیده ومی فرمایند :

آقاجان! چندین سال است كه از این ماجرا می‌گذرد. ما را در مسیر سلوك، از هیچ كوچه و پس كوچه‌ای نبردند جز آن كه جای پای لسان الغیب را در آنجا دیده‌ایم! كسانی كه با راز و رمز سلوك آشنایند، نشانه‌های راه را در غزلیات او می‌بینند، و جمعی كور دل نیز به تفسیر و تكفیر او سرگرمند! شعر حافظ حكم آینه‌ای را دارد كه صورت باطنی هر كس در آن نقش می‌بندد!