84/10/15
نان نور!
استاد مجاهدی نقل کرده اند :
مدتها این توفیق نصیب من شده بود كه صبحها پیش از رفتن به محل كار، به خدمت حضرت آقای مجتهدی شرفیاب میشدم و صبحانه را در خدمت ایشان صرف میكردم.
به خاطر دارم یك روز صبح كه مطابق معمول به خدمت ایشان رسیدم، اجازه خواستم كه سفره صبحانه را پهن كنم. فرمودند:
آقاجان! امروز صبحانه را مهمان مولا هستیم و قرار است برای مان «نان نور» بیاورند! تأمل كنید، خواهد رسید!
من كه خوارق عادات و كرامات بیشماری را تا آن روز از آن مرد خدا دیده بودم، در صدق گفتارشان تردید نكردم و میدانستم كه این امر اتفاق خواهد افتاد ولی نمیفهمیدم كه مقصود ایشان از « نان نور» چیست؟ آیا خوردنی است و یا تماشا كردنی؟! ایشان هنگامی كه تعجب مرا مشاهده كردند، فرمودند:
در سیری كه به هنگام سحر داشتم، حضرت مولا به من فرمودند: امروز، شما نان نور خواهید خورد!
عرض كردم:
یا سیدی و مولای! نان نور چه نوع نانی است؟!
حضرت، با دست مبارك نانی را به من نشان دادند و فرمودند:
این نان را میگویم! نانی بود كه با زعفران دایرهای بر روی آن نقش بسته بود و در وسط دایره، كلمه « نور» با خط زيبايی خود نمایی میكرد.
حدود بیست دقیقه از ورود من به خانه ایشان گذشته بود كه صدای زنگ خانه به صدا در آمد.
هنگامی كه در را گشودم با پیرمردی قد خمیده و نورانی كه قیافهای گیرا و چشمانی جذاب داشت روبرو شدم. بعد از سلام و احوالپرسی از من پرسید:
آقای مجتهدی تشریف دارند؟
گفتم:
بله!
گفتند:
به ایشان به گویید فلانی به دیدار شما آمده است.
وقتی كه آقای مجتهدی نام او را شنیدند انبساط زاید الوصفی در ایشان پدیدار شد و فرمودند:
فوراً ایشان را راهنمایی كنید! ایشان از دوستداران دیرینه مرحوم حاج ملا آقاجان زنجانی است و از شدت علاقه و محبتی كه به آن مرحوم دارند و از بس كه به یاد ایشان هستند، همان قیافه حاجی را پیدا كردهاند! اگر میخواهی مرحوم حاج ملا آقاجان را ببینید، او را تماشا كنید!
پس از ورود آن پیر مرد نورانی به حیاط خانه، به محض این كه چشمش به جمال آقای مجتهدی افتاد مشتاقانه آغوش را گشود، و آن دو بزرگوار یكدیگر را در بغل گرفته و به شدت میگریستند.
آن پیر مرد نورانی پس از نشستن بر سر سفره، رو به حضرت آقای مجتهدی كرده، گفتند:
دیروز در تهران شخصی به سراغ من آمد و پرسید: شما آقای مجتهدی را میبینید؟!
گفتم:
برای چه این سئوال را از من می كنید؟
گفت:
امانتی در پیش من دارند كه میخواهم به ایشان برسد.
پرسیدم:
چه امانتی؟
گفت:
من به كار نانوایی و خشكه پزی در تهران اشتغال دارم، مدتها پیش با خود نذر كردهبودم كه اگر حاجت من برآورده شود، نان روغنی مخصوصی برای آقای مجتهدی آماده كنم. حاجتم برآورده شد و من امروز سر فرصت نانی را كه نذر ایشان كرده بودم، پختهام و به همراه خود آوردهام. اگر لطف كنید و به دست ایشان بسپارید ممنون خواهم شد، و من اینك حامل آن امانتم!
پیر مرد دستمالی را كه به همراه داشت باز كرد و نانی كه مشخصات آن را حضرت آقای مجتهدی برایم بازگو كرده بودند، در سفره گذارد!
آقای مجتهدی با دیدن آن نان زغفرانی و مشاهده كلمه زیبای « نور» كه در وسط آن نقش بسته بود. انبساط مضاعفی پیدا كردند و در حالی كه قطرههای درشت اشك شوق بر رخسارشان جاری بود، با لحنی دلنشین و با آوایی بلند به خواندن ابیاتی از این غزل لسان الغیب حافظ شیرازی پرداختند:
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت و اندر آن برگ و نوا، خوش نالههای زار داشت
گفت: ما را جلوه معشوق بر این كار داشت
گفتمش: در عین وصل، این ناله و فریاد چیست؟
سپس نان را به سه قسمت تقسیم كردند، قسمتی از آن را به آن پیرمرد نورانی، قسمت دیگری را به من دادند، و قسمت سوم را خود تناول فرمودند.
پس از گذشت سی و اندی سال از این ماجرا هنوز عطر و طعم دلنشین آن نان زعفرانی را در كام خود احساس میكنم.
برگرفته از كتاب درمحضر لاهوتيان 
